غزل شمارهٔ ۵۶۹۰

برداشت: ما از این پرده‌های فریب و تزویر متفاوت هستیم، پس بی‌پرده شویم تا همه به یک حالت و یک هدف مشترک برسیم.

برداشت: دل بی‌پیرایه ما مانند تخته مشق است که زیبایی‌ها و تجلیات را در خود نقش می‌زند. ما نه مانند کوه (طور) ثابت و سنگین هستیم که نمی‌توانیم در برابر زیبایی‌ها سبک شویم.

برداشت: هیچ چیزی به اندازه‌ی یک دل سوخته نمی‌تواند دل ما را به تسخیر درآورد، بهتر است که به‌طور پنهانی مانند یک جرقه در دل سنگ، خود را نشان دهیم.

برداشت: دانه‌ای که سوخته است، از زیبایی بهار ما شرمنده است، ما کسانی نیستیم که با نوشیدن شراب رنگین شاد شویم.

برداشت: در این میدان بازی، باختن اجتناب‌ناپذیر است و هیچ راه حلی وجود ندارد که بتوانیم بدون رنگ و نداشتن احساسات در این بازی حضور داشته باشیم.

برداشت: ما از محدودیت‌های خود آگاهیم و می‌دانیم که این قفس تنگ ما را دربرگرفته است، اما به چه دلیلی بخواهیم از این وضعیت خارج شویم؟

برداشت: در یک گردهمایی شاد، وقتی ما هوشیار هستیم، حال و هوای مراسم به دل‌سردی مبدل می‌شود. اگر ما احساس غمگینی کنیم، مانند آن است که آینه‌ای که باید درخشان و شفاف باشد، دچار کدری و زنگ زدگی می‌شود.

برداشت: دل در تنگنا و ناآرامی است و در حالی که وجود آن جان این جهان در خیمه‌ای قرار دارد، به ما می‌گوید که از غم‌ها و تنگدلی‌ها بی‌جهت ناراحت نشویم.