غزل شمارهٔ ۵۶۸۹

برداشت: ما از آن دسته انسان‌ها نیستیم که با آگاه شدن یا صدای جرس قافله بیدار شویم.

برداشت: ما در آن صبح زود، مشغول لذت بردن از حال خوب هستیم. در آن روز قیامت، چه ایده‌ای داریم که بخواهیم بیدار شویم و از خواب خوش خارج شویم؟

برداشت: باز شدن دروازه‌ای برای ما اتفاق نیفتاد؛ آینه‌ ما بدون درخشش است. اگر در عمق زنگار قرار بگیریم، بدون شکل خواهیم بود.

برداشت: عشق ما را به قدری دچار آشفتگی نکرده که نتوانیم به آرامش برسیم و کنترل اوضاع را از دست بدهیم.

برداشت: ما که فقط از روی کلمات نوشته شده به معانی آن‌ها پی می‌بریم، بهتر است به زیبایی و جذابیت واقعی عشق و معشوق راضی شویم، به جای اینکه تنها به ظاهر و نقاب تکیه کنیم.

برداشت: در نظر او، دریا تنها به مانند چشمی گریان و لب خشک به نظر می‌آید و حالا ما باید با چه چیزی زیبایی او را خریداری کنیم؟

برداشت: ما از بهار راضی هستیم؛ فقط به تماشای اصول خشک ادب بسنده می‌کنیم. این وضعیت ما را به جایی می‌رساند که به مانند خاری بر دیوار تبدیل شویم.

برداشت: سرما و سختی مشکلات به ما نزدیک شده‌اند و ما شخصیت و قوتی داریم که نمی‌خواهیم به دوش کسی باری باشیم، بلکه خودمان با قدرت و اراده‌امان بر چالش‌ها غلبه می‌کنیم.

برداشت: عقل در لحظه‌ای به حالت سکون و فرود آمده است، مانند مرکزی که بی‌تحرک مانده. شاید بتوانیم با چرخش آن، نگاهی تازه و وسیع‌تر به اوضاع بیندازیم.

برداشت: اگر بتوانیم از دل درد و رنجی که داریم، به شوق و انگیزه‌ای برسیم، ممکن است که به رهبری گرایش‌های مثبت و امیدها نائل شویم.

برداشت: تا کی باید فقط به حرف زدن در مورد زندگی بسنده کنیم؟ بهتر است به جای این کار، روی اعمال و رفتار خود تمرکز کنیم و آن‌ها را بهبود بخشیم.