غزل شمارهٔ ۵۶۸۷

برداشت: بهار فرارسیده است، بیایید به میخانه برویم و ذهن‌مان را با نوشیدنی رنگین و دلپذیر پر کنیم.

برداشت: بوسه را دور لب جام بگذاریم و به جای آن که جگر سوخته‌مان را در دل داشته باشیم، خال لب پیمانه را به یاد بسپاریم.

برداشت: زندگی را با سادگی و بی‌غمی بگذرانیم، با استواری، مانند آنکه خم شراب در میخانه قرار دارد.

برداشت: آسمان برای آرامش ما به وجود آمده است، ولی ما در زیر زمین مانند مورچگان زندگی می‌کنیم.

برداشت: نفس ضعیف و پایین ما را به زحمت می‌اندازد. حالا چرا باید زیر آسمان با صدای بلند شادی و شادمانی کنیم؟

برداشت: آداب و احترام مانند شمعی هستند که به ما نور می‌دهند و ما را راهنمایی می‌کنند. ما افرادی نیستیم که فقط به فکر چرخه‌ای و ماندن در دنیای بی‌فایدۀ پروانه‌ها باشیم.

برداشت: در دل این دریا، ما قدری اندک از خود بر زمین ریخته‌ایم. پس به این ظرف و با شیشه و پیمانه چه کار کنیم؟

برداشت: در حالتی که ما در مستی‌امان غرق هستیم، او به خاطر ما عذرخواهی می‌کند. بنابراین، چرا باید ما به صورت مستانه گریه کنیم؟

برداشت: به نظر می‌رسد که اگر دستی که با آن باده می‌نوشیم سنگین باشد، چگونه می‌توانیم بی‌وقفه دانه‌های تسبیح را در مزرعه‌ای بکاریم؟ این اشعار اشاره به دشواری‌ها و چالش‌هایی دارد که ممکن است بر سر راه انسان وجود داشته باشد.