غزل شمارهٔ ۵۶۸۳

برداشت: چرا دل را در این زندگی گذرا شاد کنیم؟ بر روی شن‌های روان، خانه‌ای برای خود بسازیم؟

برداشت: مهره‌های گل مثل بازیچه‌های بچه‌ها شاد و خوشایند هستند، اما چرا دل خود را به این بازیچه‌ها مشغول کنیم و شاد کنیم؟

برداشت: دشمن واقعی انسان، خود اوست و باید مراقب باشد که بخواهد خانه دشمنش را آباد کند. بهتر است به مشکلات خود بپردازد و نگذارد که دشمنی در درونش شکل بگیرد.

برداشت: ما از عشق حقیقی به تربیت نگاه می‌کنیم و می‌خواهیم با خوبی‌های درون را شکل دهیم و زیبایی‌های الهی را به نمایش بگذاریم.

برداشت: دل تو سرد و سخت است و نیک می‌دانی که امید به ترحم از جانب تو بی‌فایده است؛ مانند این است که بخواهیم از پرنده‌ای که در این قفس به دنیا آمده، انتظار داشته باشیم که از تخم فولاد هم جوجه درآورد.

برداشت: ما هیچ نگرانی از آزادی خود نداریم و در گوشه قفس آرام گرفته‌ایم؛ فقط به سوی صیاد می‌نگریم.

برداشت: به خاطر آداب و رفتار، نمی‌توان به دور زلف او چرخید، بهتر است جان خود را فدای قدم‌هایش کنیم و بگذاریم که با شانه‌اش مانند شمشاد، او را زیبایی ببخشیم.

برداشت: روز خوشی خواهیم داشت وقتی که از شهر اصفهان، برکت و موفقیت را در دست گرفته و به سوی بغداد رهسپار شویم.