غزل شمارهٔ ۵۶۷۹

برداشت: با وجود اینکه سن ما بالا رفته و پیر شده‌ایم، هنوز هم آرزوی جوانی و شادابی را داریم. در دل، حس و حال بهار را داریم، هرچند در ظاهر مانند برگ‌های پاییزی به نظر می‌رسیم.

برداشت: ما اگر در این دنیای پر از تجربه و عبرت چیزی نداریم، حداقل شکرگزاریم که نگران چشم‌اندرزها و درس‌های این دنیا هستیم.

برداشت: اگر در حال مستی هستیم، این مستی به خاطر شراب ناب است، نه اینکه بخواهیم بهای سنگینی بپردازیم. ما خواب عمیقی داریم و این خواب باری سنگین است.

برداشت: اگرچه در ظاهر مانند ابرها آرام و بی‌تکلف به نظر می‌آییم، ولی در درون خود مانند برقی که در آسمان می‌جهد، انرژی و هیجان خاصی داریم.

برداشت: چهره‌ی زردی که دارم به دلیل بدبینی است وگرنه در دل من زیبایی و شادابی مثل لاله وجود دارد.

برداشت: ما در این دشت در حال گردش هستیم و در غفلت از شب و روز می‌توانیم ببینیم که ما هم شبانی داریم که به ما رسیدگی می‌کند.

برداشت: لطفاً با احتیاط از کنار ما بگذری، چرا که دل ما پر از درد و سوزش است و ممکن است با هر قدمی که برمی‌داری، قطره‌ای از غم و درد ما به زمین بریزد.

برداشت: صائب می‌گوید که نشان دادن غم و شادی به صورت بی‌مقدمه و بدون دلیل است، زیرا ما هم فصل‌های شادی و غم را در زندگی تجربه کرده‌ایم.