غزل شمارهٔ ۵۶۷۵

برداشت: ما در خواب عمیق غفلت بسر می‌بریم و تنها یک قطره از مهربانی واقعی را داریم.

برداشت: سادگی و بی‌ریایی در وجود کسانی است که با امید به اجابت دعا در دل شب، به سپیده‌دم سحر نزدیک می‌شوند.

برداشت: انسان نمی‌تواند به خاطر کوتاه بودن عمرش از گناه و نافرمانی خود عذرخواهی کند. اگر به آینده و ماندگاری خود فکر می‌کنیم، نباید به دلیل غفلت از اشتباهاتمان، از مسئولیت‌هایمان شانه خالی کنیم.

برداشت: در روز قیامت، چه تصوری داریم وقتی که از روی خجالت و ننگ، چهره‌امان را از سیاهی شرم خود روشن کنیم؟

برداشت: کوه به شدت تحت تأثیر حوادث قرار گرفته و می‌لرزد، در حالی که ما در آسایش و بی‌خیالی خود نشسته‌ایم و به مشکلات توجهی نداریم.

برداشت: جایی وجود دارد که دل ما را مانند قرآن متحد کند؛ ما دلی که به چندین تکه تقسیم شده است، در جمع دوستان داریم.

برداشت: شمع‌های ارزشمند و روشن بابت مشکلات و سختی‌های خود غمی ندارند، زیرا حمایت و پشتیبانی دارند که آنها را از ظلم و صدمات محافظت می‌کند.

برداشت: دل سوخته ما به طعم شیرینی زندگی عادت کرده، اما با این حال، از خطر مرگ عاشقانه شهادت استقبال می‌کنیم.

برداشت: اگر زیبایی و غیرت تو نتواند ورق صبر را به عقب برگرداند، ما برای روز دیدار در قیامت صبر داریم.

برداشت: شرم و عذاب ناشی از بی‌نتیجه بودن، باعث شده است که ما دیوانه‌وار به زندگی ادامه دهیم. زیرا اگر به سرزنش‌ها و انتقادات توجه کنیم، دیگر نمی‌توانیم اندیشه و خلاقیت خود را آزادانه ابراز کنیم.