غزل شمارهٔ ۵۶۷۳

برداشت: صبحی که در خواب نیروی نابودی به سر می‌بردیم، ناگهان بیدار شدیم و شب تاریک و غرق در نابودی بود که به حقیقت و آگاهی رسیدیم.

برداشت: پای ما به گونه‌ای است که در دامن تو متوقف شده و به تماشای تو، مانند یک پرگار، سرگردان شده‌ایم.

برداشت: ما برای شکار آمده بودیم و در سرزمین مقدس دانه‌ای از نشانه‌های زیبایی تو را دیدیم و به دام عشق تو افتادیم.

برداشت: در توانایی عقل ما مانند یک قطرهٔ کوچک شبنم بودیم، اما زمانی که به جستجو پرداختیم، به عمق جنون و آتش درون خود سقوط کردیم.

برداشت: پای زنگار بر روی آینهٔ ما سر می‌خورد، زیرا ما آنقدر به زیبایی و لطافت آینه‌مان شبیه شده‌ایم.

برداشت: در بهار، شبنم نمی‌تواند به خاطر زیبایی‌های شیرین، خواب ماندگار را ترک کند. با احساس بیداری و شگفتی، داستان دل را بیهوده نمی‌سازیم.

برداشت: ما در زمان بهار، همچون سیل در حال حرکت بودیم و حالا با عقل و خرد، ساکن و آرام شده‌ایم و برای خود خانه‌ای را نگه‌داری می‌کنیم.

برداشت: زمانی که ما به ذکر و تسبیح مشغول بودیم، چرخش دوران باعث شد که به حالتی دیگر بیفتیم و از آن رو به بند و زنجیر درآمدیم.

برداشت: به خاطر عشق، جان خود را فدای چهل روز خدمت می‌کنیم؛ این سرنوشت ما بود که بیمار و دلبسته شدیم.

برداشت: در دنیای بی‌خبری، حالتی شگفت‌انگیز و زیبا وجود داشته که متاسفانه ما خیلی دیر از آن آگاه شده‌ایم.

برداشت: ما از عشق و الطاف الهی بهره‌مند شده‌ایم و مانند گداهایی هستیم که از نور و روشنی دروازهٔ شهارت بهره می‌برند. به این صورت، زندگانی ما تحت تأثیر این نعمت‌ها قرار گرفته است.