غزل شمارهٔ ۵۶۷۲

برداشت: ما با قلم خود بر ورق‌های دنیا، چه آنچه دیده‌ هستیم و چه نادیده، نوشتیم. همچنین با دستی که هم گل انتخاب شده را لمس کردیم و هم گل‌های بی‌استفاده را در کنار هم قرار دادیم.

برداشت: هیچ‌گاه نمی‌توان از اندوه برگی، به‌درستی آه کشید؛ زیرا ما چهار بار برای این درخت خزان، دعا کرده‌ایم.

برداشت: نتیجه ما از عزیزانی که سفر کرده‌اند، تنها یک دست آب است که بر آینه چشم ما خورد.

برداشت: ما در مسیر عشق دچار مشکلات و سختی‌ها شدیم، مانند این که اگر پای خود را به خار بی‌احتیاطی زدم، پیامد آن برای ما گوارا نخواهد بود.

برداشت: آنها با نگاهی به ما نشان دادند که چقدر راحت و سبک­بال هستیم؛ در این بیابان، به‌سان کسی که خوابیده است، قدم برمی‌داریم.

برداشت: خود را در برابر مشکلات و ناملایمات زندگی قوی و مقاوم نگه داشتن بهتر از آن است که در رویای ناشناخته‌ها غرق شویم. وقتی تضادها و چالش‌ها به وجود می‌آیند، باید اجازه ندهیم که احساسات ما مختل شود، بلکه باید با توانمندی و صبر با آن‌ها مواجه شویم.

برداشت: اکنون دل ما به خاطر شکست سفالین می‌لرزد، هرچند که با سنگ بر روی دوصد گوهر ارزشمند ضربه زده‌ایم.

برداشت: تلاش‌های ما نتوانسته است تأثیر زیادی بر روی بخت‌مان بگذارد و به نظر می‌رسد که هرچه بیشتر تلاش می‌کنیم، وضعیت دشوارتر می‌شود. انگار که بخت ما ضربه‌ای به تلاش‌هایمان می‌زند و ما با نارضایتی به سراغ آن می‌رویم.