غزل شمارهٔ ۵۶۶۵

برداشت: ما جان خود را آماده کرده‌ایم تا آن را هدیه کنیم و در هر جایی با شور و شوق مانند شعله‌های آتش، به رقص و شادی پرداخته‌ایم.

برداشت: عشق در مرکز توجه و اهمیت قرار دارد و ما به جای آنکه به عمق این عشق بپردازیم، مشغول گشت و گذار در اطراف هستیم و به دنبال فایده‌ و منفعت‌های ظاهری می‌گردیم.

برداشت: زندگی چیست که برای رسیدن به اهداف بزرگ نتوان آن را فدا کرد؟ ما در این مسیر با شور و اشتیاق فراوان وارد شده‌ایم.

برداشت: درخت ما بدون برگ است و میوه‌اش نشانه‌ی غم و دل‌تنگی ماست. ما چه درختی هستیم که نمی‌دانیم به این دنیا آمده‌ایم و نمی‌دانیم چه فایده‌ای داریم.

برداشت: عزیزم، با دقت به باطن و حقیقت نگاه کن و فریب ظاهر را نخور. ما به عنوان گنجی از عشق در قالبی دیگر ظاهر شده‌ایم.

برداشت: تا زمانی که به این خانه پر از گرد و غبار آمده‌ایم، چهره شادی و لذت در آینه ما نمایان نشده است.

برداشت: دل ما خوشحال است که به ساحل رسیده‌ایم، ولی غافل از این هستیم که خطرات همچنان در کمین هستند و ممکن است از سمت دریا به ما نزدیک شوند.

برداشت: در این دنیا هیچ گوشه‌ای از خاک ما خالی از فعالیت و تلاش نیست؛ در این مکان پر از غم، ما چرا وجود داریم و هدف ما چیست؟

برداشت: ما مانند گلی که از خاک سر بیرون آورده، با احترام و تقدیر، شاد و خرم به تماشای زیبایی‌ات آمده‌ایم و هدایای گرانبها را به پای تو نثار می‌کنیم.