غزل شمارهٔ ۵۶۶۲

برداشت: می‌خواهم از چمن تازه شادی‌ام را بچینم و یک بوسه از لبان زیبایت بگیرم.

برداشت: من کودک بی‌پروایی هستم و شیرینی زندگی را چاشنی لذت‌های خود کرده‌ام. حالا می‌خواهم بوسه‌ای بزنم و این احساس را از عمق وجودم طلب می‌کنم!

برداشت: خون من مانند لاله و گل نیست که به راحتی از بین برود. من خواهان حق خود هستم و نمی‌خواهم به راحتی از آن بگذرم.

برداشت: کربلا به خاطر تابش نور او به زمین یمن تبدیل شده است و من از لبان او که مانند عقیق است، آرزوی خون یمن را دارم.

برداشت: من مانند طوطی نیستم که فقط سخن ساده بگویم. من به دنبال کلمات و عباراتی هستم که زیبایی و پیچیدگی بیشتری داشته باشند و به نوعی زلفی از کلام به هم بافته شود.

برداشت: من هر روز و شب در جستجوی قلبی بی‌آلایش و خالص هستم، مانند طوطی که به دنبال آینه‌ای برای بیان حرف‌هایش می‌گردد.