غزل شمارهٔ ۵۶۶۱

برداشت: دل من بیشتر از قبل در قید و بند شد، همان‌طور که یک زنجیر مورچه‌ها را به هم متصل می‌کند.

برداشت: زمانی که یار مژگان خود را به هم بزند، دنیای ما به تماشا می‌آید و این کار باعث می‌شود که دو جهان مست و شیدا به یکدیگر نزدیک شوند.

برداشت: دل من آنقدر آشفته و پریشان شده است که نمی‌توانم زلف‌های خود را به طور مرتب و منظم درآورم.

برداشت: از گفتگو و همراهی با دوستانی که با تو همفکر نیستند، بپرهیز. زیرا همانند شمعی که وقتی به هم متصل شود، ذوب می‌شود، تو نیز ممکن است تحت تأثیر آن‌ها ویران شوی.

برداشت: موهای او خود سرشار از زیبایی و جذابیت است و خطی بر چهره‌اش همچون آفتی زیبایی را در بر می‌گیرد. خال او نیز همچون مصیبتی است. آه که اگر این سه زیبایی با هم ترکیب شوند، چه بلایی برسر دل‌ها خواهد آورد.

برداشت: از طعم لذت‌بخش سکوت عبور نکن، زیرا شیرینی آن موجب می‌شود لب‌ها به هم چسبیده و حرفی زده نشود.