غزل شمارهٔ ۵۶۵۵

برداشت: با دل سوزان و تشنه‌ای که دارم، چه کار می‌توانم بکنم؟ اگر نتوانم در دریاچه‌ای آب بیاورم، پس چطور می‌توانم گوهری از درد و عشق خود به دست آورم؟

برداشت: امروز تو تنها کسی هستی که می‌توانم به تو راحتی دل بسپارم و از درد و رنج دیگران صحبت کنم، اما در مورد درد خودم چگونه می‌توانم به تو بگویم؟

برداشت: امروز تو برای من مثل صندل شده‌ای، نمی‌خواهم مشکلات دنیا را به عیسی ببرم و خودم هم با دردسرهایی مواجه هستم، پس چه کار باید بکنم؟

برداشت: من که به خاطر دوری از خانه، دلم بسیار غمگین و داغ دیده است، در این شب طولانی و بی‌پایان چه کار باید بکنم؟

برداشت: در این دنیا هیچ‌کس را نمی‌بینم که ارزش و زیبایی من را بشناسد، بنابراین نباید هنر و شگفتی خود را به افرادی که نمی‌فهمند عرضه کنم.

برداشت: دنیا مکانی نیست که بتوان در آن به راحتی و به طور کامل خود را نشان داد و اگر بخواهم پرواز کنم و آزادانه زندگی کنم، باید خود را به آتش بسپارم و این کار را انجام دهم.

برداشت: هیچ نشانی از عشق سوزان او در دل سنگ پیدا نیست؛ من چه کاری از دستم برمی‌آید وقتی که جرقه عشق خود را از دل آن سنگ بیرون نیاوردم؟

برداشت: من که دیگر قادر به کنترل امور نیستم، نمی‌خواهم مشکلات و سختی‌های زندگی را بر روی خودم بیاورم. حالا باید چه کار کنم؟

برداشت: هیچ کسی از حال من خبر ندارد، و من از افسردگی‌ام نمی‌دانم باید از چه کسی بپرسم که خودم چه حالتی دارم و چه کنم.