غزل شمارهٔ ۵۶۵۰

برداشت: آیا جایی وجود دارد که بتوانم دل را از اندیشه سفر دور کنم؟ می‌خواهم همچون مروارید، در آغوش صدف جمع شوم و آرامش یابم.

برداشت: در این دنیا که همچون خاک سیاه است، چرا نباید بذر افشانده و در زمان مناسب، به ثمر برسانم؟

برداشت: از آنجا که دل من پریشان و نگران است، مانند صبح که نمی‌توانی دو نفس را جمع کنی، برای من هم ناممکن است که این دل خسته و غم‌زده را به آرامش برسانم.

برداشت: در دل من خلل و مشکلاتی وجود دارد و نمی‌توانم به راحتی به ذکر و یاد خدا مشغول شوم. همچنین نمی‌توانم مانند دل خود که از هزاران مسیر پراکنده شده، آن را به یکبارگی و با تمرکز جمع کنم.

برداشت: به خاطر اینکه دل شکسته‌ام مثل صدفی خالی از گوهر است، دیگر به چه دلیلی باید در این دریا به دنبال جمع کردن جواهرات بگردم؟

برداشت: آه و افسوس! چقدر غم‌انگیز است که مانند برکات خزان، زمان برای من کم است و فرصت ندارم تا تمام بار سفر را جمع کنم.

برداشت: دل من از دوری تو آنقدر آشفته شده که نمی‌توانم حتی موهای کمرم را مرتب کنم.

برداشت: هر یک از موهای تو برای من چشمی است که به تماشای تو خیره شده است. چطور می‌توانم تمام نگاه‌هایم را بر روی تو جمع کنم؟

برداشت: چند بار باید نگران درد و رنج باشم؟ آیا ارزش دارد که آبرویم را با زحمات و خون دل به دست آورم و به راحتی از دستش بدهم؟

برداشت: من که در پی گشت و گذار در طبیعت و زیبایی‌های آن بودم، حالا چه تصوری دارم که بخواهم در جمعی قرار بگیرم یا به چیزی دیگری فکر کنم؟

برداشت: سرو به دلیل بی‌ثمر بودن، لباس آزادی را به تن کرد. من که هنوز نادانم، چه فایده‌ای برایم دارد که ثمر جمع کنم؟

برداشت: چشم‌های ضعیف و کوتاه‌ بین نمی‌توانند به درستی واقعیت را ببینند، پس اگر بخواهم از چیزهای سنگین و دشوار فاصله بگیرم، باید سفر رهایی را شروع کنم.

برداشت: من هر گونه امید و آرزو را از دو جهان بریده‌ام و تنها به خاطر دیدن روی تو، تمام تمرکزم را جمع کرده‌ام.

برداشت: من آن کسی نیستم که بخواهم در روز قیامت، جسم خراب شده را دوباره به هم بچسبانم و درست کنم.