غزل شمارهٔ ۵۶۴۶

برداشت: هر لحظه از شوق نیستی و عدم جوش و ناله می‌زنم، اما من مثل حباب نیستم که بی‌فایده و بیهوده به باد منتقل شوم.

برداشت: وجود اصلی من ریشه در عمق بقاء دارد. آیا برای عبور از چالش‌های زندگی باید از سختی‌ها و پیچیدگی‌های این جهان عبور کنم؟

برداشت: نعل من در دستان محیط قرار دارد و من در آتش مانند سیلی هستم. تا زمانی که به دریا نرسم، ناله و فریاد می‌زنم.

برداشت: من در این دنیا، عواقب و چگونگی زندگی را به گونه‌ای ناپسند و نادرست تجربه کرده‌ام و حالا نمی‌توانم تصور کنم که در روز قیامت، بتوانم موجودی دیگر بسازم.

برداشت: آیا این دیوانگی من باعث شده است که عاقل شوم؟ چه تجربه‌ای از مکان‌های خراب و ویران به دست آورده‌ام که می‌خواهم به آبادانی بروم؟

برداشت: به خاطر زیبایی و جذابیت چهره‌اش، دل من غمگین و تیره شده است. می‌خواهم با صفای محبت و لطف خدا، این غم را از دل بیرون کنم.

برداشت: وقتی هیچ‌کس نیست که بار سنگینی از دل من بردارد، چه فایده‌ای دارد که مثل زنگ در این کاروان فریاد بزنم؟

برداشت: صائب می‌گوید که این ناله‌ها و زمزمه‌ها به خاطر بی‌دردی و بی‌احساسی نیستند، بلکه من به خاطر عشق و علاقه‌ام به صیاد، صدای خود را به او می‌رسانم.