غزل شمارهٔ ۵۶۳۹

برداشت: منم آن سیلی که هیچ‌گاه دریا نمی‌تواند مرا آرام کند، من توانایی‌ای دارم که کوه‌ها را در برابر طوفان به لرزه در می‌آورم.

برداشت: من دیگر از انتقاد کسی ناراحت نمی‌شوم، زیرا سخنان تلخ و بی‌حوصلگی در گوشم طعم تلخی دارد.

برداشت: جوشش من هیچگاه آرام نمی‌گیرد و نمی‌داند که چرا چنین حالتی دارد. مثل شرابی که هنوز ناب نرسیده، چند روزی است که به جوش آمده‌ام.

برداشت: من از میخانه و حال و هوایش جدا نمی‌شوم تا زمانی که جامی از شراب، با نوازش بر دوشم قرار نگیرد.

برداشت: چشمان زیبا و پرمشغله معشوقان، برای من ساغر و باده‌ای خالی دارند. گل‌های خوش‌رنگ و زیبایی که در میانشان هست، چه خاصیتی دارد که عقل مرا به چالش بکشد؟

برداشت: من در میانه‌ی ناپایداری و بی‌عدالتی‌ها به سر می‌برم، اگر ناچار شوم برای نجات از پشیمانی، حتی ارزشمندترین چیزی که دارم را هم بفروشم.

برداشت: هرچند که همیشه در کنارم شمعی وجود دارد، اما شب‌ها به خاطر شرم و خجالت، آغوشم خالی است و احساس تنهایی می‌کنم.

برداشت: از می و شراب جز زخم و آسیب چیزی برای من نیست، هرچند که طعم عسل از شرابم لذت‌بخش‌تر است.

برداشت: من همان کودک نافرمانی هستم که به خاطر نارضایتی قلبم نتوانستم به خوشحالی در این دو جهان برسم و در سکوت مانده‌ام.

برداشت: وقتی با خم شراب روبرو می‌شوم، به هیچ چیز جز لذت نمی‌اندیشم. من که از نوشیدن شراب رنگین لذتی دوچندان می‌برم، هیچ حالتی را در آن لحظه نمی‌پذیرم.