غزل شمارهٔ ۵۶۳۸

برداشت: من از شدت عشق و جنون، دلگرمی خود را به دنیای درونم می‌ریزم و اگر بخواهم خودم را تحقیر کنم، بر سرم خاک می‌ریزم.

برداشت: در دل صحرا و دور از هر چیزی، به آرامی نشسته‌ام تا با خیال و احساساتم خط‌هایی بر دیوار بکشیم.

برداشت: مردم به عنوان نماد بینایی و آگاهی در جهان من هستند، و من برای تجربه کردن این دید، حجاب و موانع را از پیش پای خود برمی‌دارم.

برداشت: چشمم به خاطر عواقب بدی که تجربه کرده‌ام، بسیار ترسیده و دیگر جرأت ندارم که به خودم آسیب بزنم.

برداشت: در دل خود در جستجوی حقیقت و تجربه‌های زیادی هستم؛ اگرچه سختی‌ها و مشغله‌ها برایم بسیار است، اما حاضر نیستم از این تلاش و کوشش دست بردارم.

برداشت: سخن من به مانند صبح، شفاف و روشنی‌بخش است. با این کیفیت چرا باید برای جلب توجه دیگران زحمت بکشم؟

برداشت: من که از قید و بندهای ظاهری و اجتماعی رها شده‌ام، چرا باید به چیزی که دیگر به آن احتیاج ندارم، اهمیت دهم؟

برداشت: من با بی‌توجهی بر درد و رنج دشمن ضعیف خود می‌افزایم، اما مانند برقی نیستم که با یک خنجر به راحتی به دشمن ضربه بزنم.

برداشت: در دنیا هیچ نقطه‌ای برای پناه‌بردن وجود ندارد، صائب، من این کشتی پر از خون را به سوی سردار می‌برم.