غزل شمارهٔ ۵۶۳۵

برداشت: چقدر باید به زمین بیفتم و چند بار دیگر باید بلند شوم؟ من که به طور طبیعی در حال افتادن هستم، چند بار می‌توانم از جای خود بلند شوم؟

برداشت: من که از زمین برخاستم و در همان آغاز به خون آغشته شدم، دیگر چرا باید بار دیگر از خاک بلند شوم در روز قیامت؟

برداشت: من همچون صدفی هستم که لب‌هایش خشک شده و به آب ارزشمند نیاز دارد. من فقط حبابی نیستم که برای به دست آوردن هوا و زندگی به جست‌وجو بپردازم.

برداشت: من که به دلیل تقدیر ناخوشایند و بد، به پایین‌ترین سطح رسیده‌ام، انتظار ندارم که در روز قیامت به حالتی بهتر و پرامیدتر برخیزم.

برداشت: نه به خیال دوری از وطن و نه به دلیل احساس غربت، در کجا باید بنشینم و چه زمانی باید از جا برخیزم؟

برداشت: غفلت من را نمی‌توان با تصویر قیامت برطرف کرد. این خواب نیست که به یک صدا بیدار شوم و از آن خارج شوم.

برداشت: اگر من با تلاش و اراده‌ام از خاک برآیم و به موفقیت و سعادت برسم، خاک بر سر من باد!

برداشت: لطفاً بر روی خاک من قدمی بگذار تا از خواب بی‌حالی و عدم بیدار شوم و آغوش خود را به روی زندگی باز کنم.

برداشت: من که خودم را در اینجا پیدا کرده‌ام، پس چرا از این مکان خراباتی آنجا بروم؟