غزل شمارهٔ ۵۶۳۴

برداشت: چند بار می‌توانم خود را با خیال تو در خواب ببرم؟ چند بار می‌توانم در حالی که تشنه‌ام، سنگی را به آب بیندازم؟

برداشت: در دل خود و در عمیق‌ترین حالت وجودم، محل عبادت و بندگی من نه در ظاهر و نه در مکان‌های مشخص است، بلکه به مانند موجی که بر روی آب حرکت می‌کند، در جستجوی عمق و حقیقت، سجاده‌ام را بر روی آن آب می‌گسترانم.

برداشت: در اینجا صحبت از این است که هیچ گل زیبایی وجود ندارد که بتواند احساس شوق و گرما را در دل راوی بوجود آورد. در نتیجه، او به این فکر می‌کند که با وجود این فقدان، چه فایده‌ای دارد که بخواهد در این شعله‌های سرد و افسرده دلش چیزی بپزد یا بهبود ببخشد.

برداشت: چند بار می‌توان در حجاب و از پشت پرده به تماشای عشق پرداخت؟ من می‌خواهم تصویر زیبایی او را به نمایش بگذارم و نشان دهم.

برداشت: من که به خاطر نور خیره‌کننده‌ای که از چشمانم می‌تابد، دچار لرزش می‌شوم، چگونه می‌توانم با جرأت از زیبایی تو پرده بردارم؟

برداشت: هزینه و زحمت در طلب چیزی ارزشمند و گرانبها، مرا به حدی خسته و دلسرد کرده که ممکن است به ناامیدی و بی‌فایده بودن تلاش‌هایم فکر کنم و همه چیز را رها کنم.

برداشت: هیچ تلخی‌ای وجود ندارد که نتوان آن را به شیرینی تبدیل کرد؛ بهتر است مهر و محبت او را با شراب نوشید.

برداشت: چقدر از زمان ارزشمندم را صرف سرودن شعر کنم؟ چقدر از این گوهرهای کمیاب را در آب بیهوده بیفکنم؟

برداشت: آیا بهتر نیست که در صحبت‌هایم اختصار کنم؟ چرا باید رگ جان را به درد بیاورم و دلم را آزرده کنم؟