غزل شمارهٔ ۵۶۳۲

برداشت: من تصمیم دارم که همیشه از این جام دست نکشم و به خاطر باده‌ای با رنگ زیبا از آن غافل نشوم.

برداشت: چند بار می‌خواهیم به خاطر ترس از آتش جهنم، خود را بترسانیم؟ من هرگز این دست به سبو را رها نخواهم کرد.

برداشت: اگر بلبل نتواند به خاطر ادب خود، راهی به دل غنچه گل پیدا کند، من هم رنگ و بوی خود را در دل او نمی‌گذارم.

برداشت: بهتر است که بر کسی که تشنه است صبر کنم و نگذارم که زخم لبم به سمت آب برود.

برداشت: من از دل درد و اندوه فراوانی که دارم، فریاد می‌زنم. مواظب باش که به باغ گل‌های تو قدم نگذارم.

برداشت: برای نماز تیمم کردم که اثر قدم او باشد، و نذر کرده‌ام که نمازی به وضو نخوانم.

برداشت: دل من به خاطر دردهای عمیق و زخم‌های زندگی، از خوشی و شادی بی بهره است و هرگز نمی‌گذارم که این جراحات را به راحتی درمان کنم.

برداشت: هرچند در آتش عشق گرفتارم، اما نمی‌گذارم که رشته‌ی زندگی‌ام قطع شود.