غزل شمارهٔ ۵۶۲۹

برداشت: دل من همچون ذغالی سوزان است و در گریبانم آفتابی وجود دارد که از دل پاک شهیدان داغ‌تر و پرحرارت‌تر است.

برداشت: دل من به سادگی خواسته‌ها خوشحال است و من دنیایی دارم که بسیار امن‌تر از نگاه حیران است.

برداشت: موج سراب با تمسخر به بیچارگی من می‌خندد، در حالی که من دریا را در دستانم دارم، هرچند که چون مرجان هم چیزی در اختیار ندارم.

برداشت: اگر بخواهیم این بیت را به فارسی ساده بیان کنیم، می‌توان گفت: "به اندازه‌ای که من از روح صاف و صاف ضمیران تاثیر می‌گیرم، آن تأثیر در آینه زنگ زده و تیره نمی‌تواند منعکس شود." این جمله به نوعی ابراز می‌کند که تأثیرات عمیق و مثبت درونی نیاز به محیطی روشن و شفاف برای بازتاب دارند.

برداشت: هرکسی که از نعمت‌های زندگی محروم شده باشد، می‌داند که این وضعیت چقدر دردناک و سخت است. او مانند کسی است که در دلش احساس عمیق کمبود و اندوه دارد، در حالی‌ که من از نعمت‌های گوناگون و رنگارنگ بهره‌مند هستم.

برداشت: من لباس روحانی به تن نمی‌کنم چون بیدار دلی دارم که در پس ظواهر دنیا در خواب است و در عمق وجودم احساس می‌شود.

برداشت: وقتی می‌خندم، بویی شبیه خون در افق غروب حس می‌شود، حتی اگر به نظر بیاید که من مانند صبح لبخند بر لب دارم.

برداشت: وقتی تو از ورای کلمات و نوشته‌ها به زندگی من نگاه می‌کنی، دیگر چه چیزی از من می‌تواند پنهان بماند؟

برداشت: هرچند وقتی که از من دور می‌شوی، برابری با شانه‌ای دارم که هر گره‌اش به نوعی به بی‌نظمی موهای پریشان شبیه است.

برداشت: پرواز قفس را به خاطر شوقی که به گلستان دارم، با پروانه‌ای که در دلم وجود دارد، ممکن می‌سازم.