غزل شمارهٔ ۵۶۲۸

برداشت: چقدر باید از بی‌گناهی و سادگی خود آسیب ببینم؟ بهتر است که قبل از این که نفس خود را ببینم، از این آینه دور شوم.

برداشت: من همچون برگ‌های پاییزی که دیگر پر و بالی ندارند، ناامیدم و نمی‌دانم با چه امیدی می‌توانم از این قفس رهایی یابم.

برداشت: آفت طمع و حرص از تیغ دو لبه خطرناک‌تر است. چطور می‌توانم دو دست خود را مثل مگس از سرم جدا کنم؟

برداشت: اهل مروت به دشمنان خود آسیب نمی‌زنند، اما من کسی نیستم که در برابر ظلم و بی‌عدالتی سکوت کنم و از ترس، قدرت عهده‌دارانه‌ای را بپذیرم.

برداشت: اگر بخواهم به زبانی ساده بگویم، این بیت به نوعی بیان می‌کند که مسیر زندگی، با افرادی که بیدار و هوشیار هستند، شکل می‌گیرد. و اگر من بتوانم از حرف‌هایی که در دلم دارم، به خوبی استفاده کنم، می‌توانم در این مسیر حرکت کنم، انگار که جرس (زنگ) را برداشته‌ام و راه را برای دیگران باز می‌کنم.

برداشت: عشق می‌خواهد که بدون بار سنگین هوس‌ها، آزاد باشم. از چه راهی می‌توانم عبور کنم تا از این آشفتگی رهایی یابم؟

برداشت: من به قدری از روزگار انتظار دارم که بتوانم از دل خود داغ desires را پاک کنم.

برداشت: به همین خاطر، بستر و بالین من از گل است، مانند نسیمی که بتواند همه علف‌ها و خارها را از راه دیگران بردارد.

برداشت: در دنیای پرنور، من مانند صبحی هستم که با دمیدن خود، غبار تکدر از دل عالم را برمی‌دارم.

برداشت: در این باغ هیچ بلبل دیگری مثل من راضی نیست که از آغوش گل لذت ببرم و چاک قفس را بگشایم.