غزل شمارهٔ ۵۶۲۰

برداشت: به یاد می‌آورم زمانی را که در دریا سفر می‌کردم و برای مقابله با امواج خطرناک تلاش می‌کردم.

برداشت: وقتی به من قطره اشکی می‌دادند، آن را بر لب خود می‌مالیدم و درست مثل مروارید و زیورآلات می‌ساختم.

برداشت: اگر مهمان من با دل گرم و دوستانه به خانه‌ام می‌آمد، همه کسانی که ناراحت و غمگین هستند را دلداری می‌دادم و به آنها امید می‌دادم.

برداشت: اگر دو صد گروه مست به من برخورد کنند، من همچنان شاد و سرخوش از میکده، خون دل را به خودم نمی‌گیرم.

برداشت: در میان چمن، زیبایی باغبان چمن مرا مجذوب خود کرده بود و من با چشم‌هایی بسته از بهشت می‌گذشتم.

برداشت: من با صدای فریاد خود به درون دل سنگ‌ها نفوذ می‌کردم، اما مجسمه‌ها فقط گوش‌هایشان را از صدای من می‌پوشاندند.

برداشت: با اینکه من همراه و پیرو قلب خودم بودم، اما به خواب‌زدگان خبرهای مهم را می‌دادم.

برداشت: از آشنایی با دنیای جدید و بدون هیچ محدودیتی، راه و رسم خاصی پیدا کردم. در حالی که همیشه از درک چیزهای نا آشنا و بی معنی دوری می‌کردم.

برداشت: شادی آن زمان را تصور کن که در سرزمین مصر، به خاطر زیبایی و جذابیت یوسف، همه جا را با چشمانی پر از شوق و سرمستی می‌دیدم.

برداشت: در تمام عمرم فقط در مسیر حرکت کرده‌ام و نتوانسته‌ام لحظه‌ای از خودم فاصله بگیرم. ای کاش یک بار هم فرصتی پیدا می‌کردم که به عمق وجودم سفر کنم.

برداشت: به یاد زمانی هستم که اگر زهر هم نصیبم می‌شد، با اکسیر قناعت سپاسگزار می‌بودم.