غزل شمارهٔ ۵۶۱۵

برداشت: هرچند مدتی در زمین و مشقت به سر بردم و مانند غباری بر زمین افتادم، اما در نهایت به دنبال آن پادشاه بزرگ و با شکوه رفتم.

برداشت: نیروی دریا من را به سوی خود کشید، هرچند که مانند موجی از دریا به ساحل افتادم.

برداشت: در یک لحظه، تمام زندگی و دارایی من که در خطر نابودی بود، از بین رفت؛ من به قدری در آتش شوق و احساسات عمیق خود غرق شدم که از حرارت آن تغییر کردم.

برداشت: آیا ممکن است که من، این قطره کوچک، از شیرینی رسیدن بی‌خبر باشم؟ در حالی که از دریا به کناره ابرهای بهاری افتاده‌ام.

برداشت: از آهن و سنگ چه سختی که در دل سوخته‌ام نیامد، تا زمانی که مانند شعله‌ای به زمین افتادم.

برداشت: پیروزی من بر این بود که با حضور در گلستان و در نتیجه خمیازه کشیدن گل‌ها، به حالتی دل‌انگیز و سرمست شدم.

برداشت: من که تمام عمرم را به دل مشغولی گذرانده‌ام، به چه امیدی اکنون به فکر یار و محبوب افتاده‌ام؟