غزل شمارهٔ ۵۶۰۸

برداشت: هرچند در وضعیت جنون و دیوانگی قرار دارم و خوابم به هم ریخته است، اما به مانند کودکان مدرسه‌رو، آزاد و رها هستم.

برداشت: فروختن خود برای من، که دل آزاده‌ای دارم، بسیار سخت و مشکل است. من از این وضعیت راضی نیستم و مانند یک زندانی به حال خود گرفتار شده‌ام، در حالی که کسی با هوس خریدن من وجود دارد.

برداشت: من همان کشتی بی‌تابی هستم در دریای وجود که از سنگینی خود به طوفانی تشنه شده‌ام.

برداشت: من از برکت باران بهاری و لطف آن به ابرها بهره‌مندم و به خاطر این نعمت، بر روی علف‌ها و خارها احساس خوشحالی می‌کنم، زیرا در این مسیر سخت زندگی، از زخم‌ها و مشکلات گذشته، به آرامش رسیده‌ام.

برداشت: این شهر سرشار از غم و ناامیدی است، به گونه‌ای که حال و هوای آن به یاد کسانی می‌افتد که فراموش شده‌اند. من نیز مانند مجنونی، از این شهر خارج شده و به بیابان رفته‌ام.

برداشت: من مانند گل صبح در عرق خود غوطه‌ور هستم و با وجود یک زخم، سربلند و نمایان به نظر می‌رسم.

برداشت: اگر سروی به آب دسترسی پیدا کرده و در باغ گل نشسته است، من که زمین گیر شده‌ام، از زیبایی و جلوه‌گری آن سرو تحت تأثیر قرار گرفته‌ام.

برداشت: اگر بی‌دقت و بدون فکر به دل سنگین تو نگاه کنم، آن‌قدر درونم خالی و تشنه می‌شود که گویی به آب نیاز دارم. اگر فقط بدانی چقدر به باران و رسیدنِ محبت تو احتیاج دارم، ممکن است دل تو نرم شود.

برداشت: دل من از شدت حسرت و انتظار برای بازسازی وجود تو به شدت سوخته و ویران است.

برداشت: درست است که من به زیبایی تو نگاه می‌کنم، اما هدفم فقط تماشای توست. اگر هم اکنون جزو عاشقان پرستش خورشید هستم، تنها به خاطر توست.

برداشت: چهره‌ام مانند ماه صاف و روشن است، اما به خاطر ضرباتی که از برادرانم خورده‌ام، دچار تیرگی و سوختگی شده‌ام.

برداشت: مژه‌های چشمان من مانند پنجه‌های مرجان زیبا شده‌اند تا نگاه من به آن سیب گونه‌ای که بر روی صورتت است، جلب شود.

برداشت: من در حرم عشق، به خاطر دوری از وصال، دچار عذاب هستم و مانند یک دست خشک در دریا، حسرت رسیدن به زیبایی‌ها را دارم. حالا شبیه یک مرجان شده‌ام که به انتظار عشق، بی‌جان و بی‌حرکت مانده‌ام.

برداشت: صائب به من می‌گوید که در اینجا، همه چیز به من صحبت می‌کند و من به عنوان یک گفتارپرداز و به عبارتی یک هنرمند کلام، توانسته‌ام با این دیوارها و محیط ارتباط برقرار کنم.