غزل شمارهٔ ۵۶۰۴

برداشت: تا زمانی که از بی‌فایده بودن خودم آگاه شدم، متوجه شدم که گاهی از چیزهای بی‌ارزش هم می‌توان چیزهای گرانبها و مفیدی به دست آورد.

برداشت: برو ای کعبه، دیگر به دامن تو نیازی ندارم. من از احساسات درونم راهی تازه پیدا کرده‌ام.

برداشت: در این باغ دل من، آب مانند شبنم شده است، زیرا از نور خورشید، روشنی و گرما را احساس کرده‌ام.

برداشت: زخم من مانند صدفی پینه بسته، از ضربات موج در این دریاخالی و خطرناک، جواهراتی به دست آورده‌ام.

برداشت: لطفاً خبر قافله‌ای که به کنعان می‌رود را به من برسانید، زیرا اطلاعاتی در مورد یوسف گمشده به دست آورده‌ام.

برداشت: گل‌های باد چتری را به پرندگان چمن هدیه می‌دهند، زیرا من آن چیزی را که به دنبالش بودم، در ته پر از آن یافته‌ام.

برداشت: هیچ دشواری وجود ندارد که با تلاش و اراده نتوان آن را آسان نکرد. بارها در قلب شب، از نعمت‌های سحر بهره‌مند شده‌ام.

برداشت: به جای اینکه به دنبال چیزهای کم و محدود بگردم، بهتر است انرژی و امکاناتی که از آن محیط محدود به دست آورده‌ام را صرف کنم.

برداشت: چرا باید در مکانی ماندگار شوم؟ من که از سفر کردن به گنجینه‌های دنیا دست یافته‌ام.