غزل شمارهٔ ۵۶۰۲

برداشت: من از تنگی شکر به زیبایی دست یافته‌ام و این زیبایی را از دریاى گوهر به وجود آورده‌ام.

برداشت: در زیر یک لباس، در هر مکان و زمانی، همراه یوسف محبوبم هستم که به خاطر آن دوست عزیز، اخبار را در اختیار دارم.

برداشت: چطور می‌توانم به راحتی از این درخت قطع امید کنم؟ من دهنی تلخ برای انتظار میوه‌اش ساخته‌ام.

برداشت: عشق نمی‌تواند به جگر سوخته‌ام بپردازد؛ زیرا خودم آتش و شعله‌ای از آن ساخته‌ام.

برداشت: دل پر از خیال و آرزوی من به این خاطر روشن و درخشان است که مانند شمعی، وجود خود را فدای سفر کرده‌ام.

برداشت: آه سحر من کلیدی است که بواسطه آن همه درها به رویم باز خواهد شد

برداشت: من به خاطر شکایت و نارضایتی‌ام، چهره‌ام را پنهان کرده‌ام و آثار آن بر روی پایم نمایان است، زیرا هر قدمی که برداشته‌ام، داستانی برای رهگذران دارد.

برداشت: ناامید از تاریکی و مشکلات نباشید، زیرا من بارها از درد و سختی به زندگی جدیدی برخاسته‌ام.

برداشت: اگرچه دیگران در من زهر پنهان کرده‌اند، اما من با دستانی آرام و بی‌خیال، از این وضعیت به شکرگزاری و امیدواری روی آوردم.

برداشت: من همان لاله‌ای هستم که با وجود درد و رنج فراوان، زیبایی‌های زندگی را در خود جمع کرده‌ام.

برداشت: من آن موجی هستم که بی‌خبر از محیط خود، هر لحظه در حال تغییر و تماشا کردن چیزهای جدید هستم.

برداشت: موهای من مانند حلقه‌ای به دور بدنم پیچیده‌اند و دست خود را تا کمر تو بسته‌ام.

برداشت: من از میان جواهرات اصیل و با ارزش، یک قطره از دریا را مثل گوهر ساخته‌ام و آن را به خود اختصاص داده‌ام.