غزل شمارهٔ ۵۶۰۱

برداشت: من که به خاطر دلی وسیع و فراخ، به جایی بلند و قابل توجه رسیده‌ام، بارها پیش روی تو زانو زده‌ام و تسلیم شده‌ام.

برداشت: نگاه کردن به من و دوری از من، نشانه مسلمانی نیست، چون من شاهد زیبایی تو هستم و تو را محور دل خود قرار داده‌ام.

برداشت: هیچ گلی از عشق و محبت تو به من نرسید، گرچه در میان عاشقان تو مانند پرنده‌ای زیبا و سرزنده هستم.

برداشت: نفس گرم من دیگر چه تاثیری می‌تواند داشته باشد؟ من برای تو لباس سرو را به زیباترین شکل دوخته‌ام.

برداشت: نگاه مکن به نقص و عیب‌های ظاهری، این سر را که به خاطر تو بلند کرده‌ام، به خاطر امید به تو است.

برداشت: هیچ‌کس به زیبایی حسن، مانند من آگاه نیست؛ چرا که من مانند یعقوب در این موضوع دلبسته‌ام و همه‌چیز را از دست داده‌ام.

برداشت: گویی که در لباس من، زیبایی یوسف وجود دارد، چرا که من از زنگار نفس خودم پاک شده‌ام و به خودسازی پرداخته‌ام.

برداشت: من از جنبه‌های مختلف زندگی و سختی‌های آن آزاد شده‌ام و هیچ دغدغه‌ای از بهشت و جهنم ندارم، زیرا آزمون‌های سخت هر دو جهان را تحمل کرده‌ام و به این حالت رسیده‌ام.