غزل شمارهٔ ۵۵۹۸

برداشت: غم و اشک در چشم نمی‌گذارد که انسان آرامش کند، مانند دانه‌ای که در تابه می‌سوزد و نمی‌تواند راحت بماند.

برداشت: دوست داشتن و محبت، زخم‌ها و دردهای ناشی از جدایی را درمان نمی‌کند. در دل کسی که رنجیده است، هرگز آرامش و سکون نخواهد یافت.

برداشت: اشک من مانند شبنم است که بر یک گل نشسته، اما دل و چشم من آرام نمی‌گیرد و همواره در فکر و اندیشه آن است.

برداشت: گریه‌های جانسوز و دل‌انگیز محبوب هیچ‌گاه نمی‌تواند پرده‌نشین باشد و فقط بر سر راهی که در آن ستم رفته، کسی آرامش نخواهد یافت.

برداشت: از دل ناآرام مسافران، هیچ‌گاه در کشور خود آرامش واقعی را نمی‌توان یافت.

برداشت: کوه، تسلیم نمی‌شود و مانع راه تفریح و زیبایی نمی‌شود، همان‌طور که در درون صدف، گوهر خود را نمی‌تواند بی‌دقت و بی‌سبب ببیند و آرامشی ندارد.

برداشت: دل بی‌تاب به خاطر آن موها هرگز آرام نمی‌گیرد و کسی که در جستجوی خواب و آرامش است، نمی‌تواند به راحتی استراحت کند.

برداشت: تا زمانی که دیگران را درک نکرده‌ای، نمی‌توانی از سخنان مردم به آرامش برسی.

برداشت: نگاه پاک و معصوم باعث می‌شود که بلبل، که نماد عشق و زیبایی است، به دامن لطیف و پاک گل جذب شود و نتواند آرامش را پیدا کند. در واقع، این بیت بیان می‌کند که عشق و زیبایی می‌توانند روح را سرشار از احساسات کنند و فرد را در حالت ناآرامی قرار دهند.

برداشت: هرکسی که فرصتی را از دست داده، می‌داند که چرا صائب که غم و اندوهی دارد، نمی‌تواند آرام باشد.