غزل شمارهٔ ۵۵۹۷

برداشت: با اشک‌هایی که همچون پارچه‌ای نرم و لطیف از آسمان می‌ریزند، احساس غم و اندوه می‌کنیم. اما با نور و روشنایی دل، تاریکی و تلخی روزگار را از چهره‌مان دور می‌سازیم.

برداشت: در دل خود به مانند صدف، یک بهار خاموش دارم و در میان دریای تلخ زندگی، به دنبال شیرینی و لذت هستم.

برداشت: لباس کعبه در اثر گناه و نافرمانی من دچار آسیب شده است و پرده‌های دل من از غفلت دچار نقص شده‌اند، به طوری که اکنون به ظاهر در حال آماده شدن برای اعمال عبادی و احرام هستم.

برداشت: برفراز آسمان، ابرهای تازه بهاری به من ارتباطی ندارند. من تنها از شدت گریه‌ای که ناشی از مستی است، می‌توانم رد جام می را از چهره‌ام پاک کنم.

برداشت: در برابر زیبایی و دلربایی ساقی، که گویی شبیه آب خضر است، من به خاطر عشق و شوق جانم را به راحتی از دست می‌دهم و بی‌قرار می‌شوم.

برداشت: نامه‌ای که از طرف معشوق می‌آید، حالم را تغییر می‌دهد. به خاطر این پیغام، بی‌دلیل گریه می‌کنم و شیرینی خبر را از قاصد می‌گیرم.

برداشت: صیاد به خاطر لاغری شکارش دلش به درد می‌آید و من از اشک‌هایم، غبار بال و پرم را پاک کرده‌ام.

برداشت: اگر در عبادت من نشانه ای از کیفیت و خوبی نیست، پس حتی اگر سجاده ام را در دنیای زیبای عشق پهن کنم، تأثیری نخواهد داشت.

برداشت: خواب آشفته‌ای که می‌بینیم، نتیجه‌ای جز بی‌نظمی و پریشانی ندارد. از این خواب به ستوه آمده، خود را به آرامش می‌رسانیم.

برداشت: انسان در زندگی با آرزوها و خواسته‌های خود دست و پنجه نرم می‌کند. مانند سبزه‌ای که از آب جاری رشد می‌کند، ما هم باید به سمت آرزوهایمان حرکت کنیم و تلاش کنیم تا به آنها برسیم. در این مسیر، گاهی اوقات ممکن است به خاطر آرزویی که در دل داریم، دچار ناامیدی شویم و احساس کنیم که به چیزی که می‌خواستیم، نرسیده‌ایم.