غزل شمارهٔ ۵۵۹۵

برداشت: چرخ زمان به سرعت در حال چرخش است و من تحت تاثیر آن قرار گرفته‌ام. نشانه‌های مرگ و فنا به آرامی از هر طرف به من نزدیک می‌شوند.

برداشت: هر روز بر شدت بیماری‌ام افزوده می‌شود، چون به هرکسی که درد خود را می‌گویم، توجهی به حرف‌هایم نمی‌کند.

برداشت: در دیدگاه من، بین خانه خدا و معبد دیدن هیچ تفاوتی وجود ندارد. در نظر سنجش من، ارزش و اهمیت هر دو یکسان است و نمی‌توان گفت که یکی از دیگری کمتر است.

برداشت: وقتی که از آن جام که در شروع عشق از دست او نوشیدم، به یاد می‌آورم، هر بار که به دستان خودم نگاه می‌کنم، حالت مستی و بی‌خودی به سراغم می‌آید.

برداشت: کلید قفل وسواس در دست کسی است و من به خاطر سرگشتگی و درگیری‌های درونی‌ام، از هر کسی که درد و رنجی ندارد، کمک می‌خواهم تا به آرامش برسم.

برداشت: می گلگون چه تاثیری بر دل آزرده من دارد؟ زیرا من به خاطر سادگی‌ام از خون به خون دیگر پیوند می‌زنم و احساساتم همچنان شکست خورده است.