غزل شمارهٔ ۵۵۹۴

برداشت: به دلیل نداشتن ظرفیت و توانایی لازم، نمی‌توانم به سمت محبوبم بیایم، مانند درخت نخل که با گرمای خورشید نمی‌تواند به راحتی برخورد کند.

برداشت: من در وسط طنین آواز سنجاقک‌ها در باغ هستم، اما زمانی که درختان بی‌برگ هستند و باران نمی‌بارد، از باغ خارج نمی‌شوم و تنها می‌مانم.

برداشت: موهای من مانند سنگ محکم و سخت است و به واسطه‌ی عواطف شدید و گرانش زندگی، این حالتی به من دست داده است. از خواب عمیق غفلت به آسانی بیدار نمی‌شوم.

برداشت: من نمی‌توانم از کوه قاف دزدی کنم و کارهای دشوار را به عهده بگیرم، ولی واقعاً از پس انجام این بار سنگین برنمی‌آیم.

برداشت: من مانند یوسف نمی‌توانم به آسانی خود را آزاد کنم، زیرا متهم به گناهی هستم و به خاطر عزیزانم نمی‌خواهم از زندان بیفتم.

برداشت: با شجاعت می‌توانم در روز قیامت ظاهر شوم، اما نمی‌توانم با احساسات و دردهای عمیق دل‌های نگران و پریشان روبرو شوم.

برداشت: من به دلیل فقر در شرایط دشواری قرار دارم و نمی‌توانم از این موقعیت جدا شوم، مانند شکر که به پای خود می‌چسبد و از این مکان نمی‌توانم دور شوم.

برداشت: با این که دندان‌هایم از مدتی استفاده و خوردن غذا فرسوده شده‌اند، اما هنوز فکر و ذهن من با مشکلات و دغدغه‌های اقتصادی درگیر است و نمی‌تواند از فکر نان دور شود.