غزل شمارهٔ ۵۵۸۹

برداشت: در این گلستان نه رایحه‌ای وجود دارد و نه شکوفه و میوه‌ای می‌طلبم. من تنها به دنبال وجودی آزاد و همچون سرو هستم که از این باغ بیفزاید.

برداشت: دل یوسف را با سکه‌های نقره نمی‌خرند، از برادرانم درخواست انصاف دارم. در این بازار، از خریداران به انصاف نیاز دارم.

برداشت: به اندازه سنگ، صدای شادی از شیشه بلند می‌شود. من دل دیوانه را در خیابان و بازار می‌خواهم.

برداشت: دلم به خاطر نظر بد و طعنه‌ها بی‌حفاظ و بی‌پناه مانند بید می‌لرزد و من دنبال ظاهرفروشی و تظاهر نیستم.

برداشت: به خواسته‌ها و آرزوهایم که برایم اهمیت زیادی دارند، به سادگی و کم اهمیتی نمی‌پردازم. تصمیم دارم که به طور جدی و با تمام توانم به دنبال دستیابی به هدف‌های بزرگ و معانی عمیق زندگی بروم و تنها یک بار، همه آن‌ها را از خداوند بخواهم.

برداشت: من نیازی به آب تلخ دریا ندارم، زیرا غرورم اجازه نمی‌دهد. من مانند ابر هستم که تنها در پی آب از جوهر شهوات هستم.

برداشت: چشم‌های زیبا و جذاب من مانند شبنم در این باغ پر از گل، گم شده‌اند و در نگاه حیرت‌زده‌ام، جهانی از زیبایی را طلب می‌کنم.

برداشت: در زندگی من، هرگز نظم و سامان پیدا نمی‌کند. گاهی دچار بی‌هدفی می‌شوم و گاهی هم به دنبال قید و بندهایی هستم که مرا به راهی درست هدایت کند.

برداشت: آیا ممکن است که کار من نیز شکلی به خود بگیرد؟ صائب، من لحظه‌ای از تیشه فرهاد می‌خواهم که نشانه‌ی عشق شیرین باشد.