غزل شمارهٔ ۵۵۸۵

برداشت: در دیوار، نوری مانند تابش خورشید را مشاهده می‌کنم و در آیینه، زیبایی و روشنایی چهره‌ای را می‌بینم که از کثیفی‌ها پاک شده است.

برداشت: اگر یوسف در چاه یا در زندان هم باشد، من او را از دوربین خودم در بازار می‌بینم.

برداشت: حجاب و مانع دید من، هیچ وقت ظاهر و شکل‌های ظاهری نمی‌شود؛ چون من در اعماق وجود هر فرد، آنچه را که او در دل دارد و در ذهنش می‌گذرد، می‌بینم.

برداشت: من به راحتی فریب نمی‌خورم و نمی‌گذارم که دقیقه‌ای مرا به دام اندازند، چون همواره از ابتدا نتیجه کار را می‌بینم.

برداشت: در نهایت وضعیت دل مضطرب و سردرگمم چه سرنوشتی پیدا خواهد کرد، چون این نقطه را با وجود تمام سردرگمی‌ها و بی‌نظمی‌ها، خیلی واضح می‌بینم.

برداشت: تو که از رمز و راز یگانگی بی‌خبری، در حالی که من هر گل را مانند گنجینه‌ای از اسرار می‌شمارم.

برداشت: از نگاه افرادی که غافل هستند، من به‌طور دقیق خواب‌های آشفته را در دل شب‌ها با روشنی چشمان بیدار می‌بینم.

برداشت: چشم خود را از غبار خودخواهی پاک کرده‌ام، به هر طرف که نگاه می‌کنم، فقط زیبایی و دیدارهای نیکو را می‌بینم.

برداشت: کدامیک از گل‌ها به زیبایی باغ فکر می‌کند؟ وقتی که من گل را در سایه دیوار می‌بینم.