غزل شمارهٔ ۵۵۸۴

برداشت: اگر آن خورشید زیبا را در سفر خود ببینم، از تاریکی زلف‌های شب غربت چهره روشنی صبح وطن را مشاهده می‌کنم.

برداشت: به خاطر چین و چروک پیشانی باغبان، چشمانم ترسانده شده و نمی‌خواهم به سمت چمن از شکاف قفس نگاه کنم.

برداشت: دل من از حسادت مثل خاری می‌شود، اگر تو را با گلبرگ‌ها در زیر یک لباس ببینم.

برداشت: هر قطره اشکم، که بر مژگانم نشسته، مانند گلی است که به خاطر سنگینی‌اش بر دوش کوهکن، از پا افتاده است.

برداشت: از لحن کلمات می‌توانم بوی رازهای نهفته را حس کنم و در میان گفتار دلربایی، دل‌مشغولی‌هایم را از تارهای موها کمتر کرده ببینم.

برداشت: به خاطر حس حسادت و غیرت، مانند برگ بید که در باد می‌لرزد، دائم در حال نوسان هستم و در فضایی که پر از گرد و غبار است، زیبایی چمن را مشاهده می‌کنم.

برداشت: روز خوبی خواهد بود که من از نهال صائب، میوه‌ای خوشمزه بچینم و در دستانم میوه‌ای زیبا و خوش بختی را ببینم که از سیب برآمده است.