غزل شمارهٔ ۵۵۷۵

برداشت: می‌دانم که از خواندن نامه‌ام ناراحت هستی و می‌دانم که پاسخ تو به نامه‌ام حتی بدون خواندن هم معلوم است و آن پاسخ مشاجره و جدل است.

برداشت: چرا خود را بیهوده خوار و سبک کنم با زاری و ناله؟ چون می‌دانم که ارزش من به اندازه کوه قاف است.

برداشت: نیمای عزیز با زخم‌های درونی خود و احساس ناکامی، به دور از سرزنش‌های دیگران در مورد گل‌ها و باغبانی، می‌فهمد که آن غنچه‌ای که از دل خونینش به وجود آمده، از نظر رنگ و احساس یکسان است.

برداشت: آیا من باید در انتظار شب و در میان موهای او قلبم را به او بسپارم؟ من می‌دانم که صبح امیدم به آن خط سیاه و زیباست.

برداشت: من به اشک‌های گرم و آه‌های سرد خود امید دارم. هرچند که دل او بی‌رحم و سنگی است، اما می‌دانم که هنوز امیدی وجود دارد.

برداشت: من با سرنوشت و مشکلات زندگی نمی‌توانم فریب بخورم، زیرا بی‌توجهی و بی‌خیالی مثل جنگی است که به خوبی آن را می‌شناسم و نمی‌گذارم که مرا منحرف کند.

برداشت: هر لحظه به انتظار بوسه‌ای هستم که می‌آید و به دلخواه خود می‌آراید. اگرچه این دهان برای گفتن و بوسیدن محدودیت دارد، اما من به این موضوع واقفم.

برداشت: بلبل با نواهای تازه در هر جا می‌خواند، اما زیبایی او در رنگ و جلوه‌اش نیست، بلکه بر اثر زیبایی‌اش بی‌رنگ و بدون آرایش است که این را به خوبی می‌دانم.

برداشت: من برای شادی‌ام زخم‌هایی می‌زنم و از آنها، لباس پاره‌ای می‌سازم. زیرا می‌دانم که خون من، غذای آن لب‌های زیبا و گلرنگ است.

برداشت: چرا باید خود را از دیگران دور کنم و در سختی‌ها تنها بگذارم؟ می‌دانم که کار من مانند شیشه است که از سنگ هم می‌تواند بشکند و به همین دلیل، نباید نگران باشم.