غزل شمارهٔ ۵۵۷۴

برداشت: از چهره‌ات می‌فهمم که گل در دلش درد و غم دارد و می‌دانم نسیم صبح هم از عطرش بیمار و ناتوان شده است.

برداشت: ماه در آینه، به خاطر زیبایی‌اش و از خجالت، خودش را نمی‌بیند. من هم می‌دانم که او از شرم خود، بیشتر از من در عذاب است.

برداشت: اگرچه از سر مستی نمی‌تواند چشمانش را بر من ثابت کند، اما در صید دل خیلی زیرک و هوشیار است، این را می‌دانم.

برداشت: چقدر می‌توانم بگویم آن زیبای بهشتی را که کافر است؟ می‌دانم که به خود بستن به خون مردم، یک زنجیر و نشانه‌ی ناپاکی است.

برداشت: فروغ لاله و گل نمی‌تواند به تنهایی دل‌ها را روشن کند؛ بلکه نوری که در انتهای دامن گلزار وجود دارد، برایم روشن است.

برداشت: نمی‌دانم آن جوان بلندبالا کجا رفته است. هر جا که می‌روم، نشانه‌ای از او می‌بینم.

برداشت: هر روز بی‌فایده‌ای همچون طوق یک پرنده به سمت نادرست می‌چرخد و سرمست از زیبایی سروها، در عشق او گرفتار شده‌ام، که این را به خوبی می‌دانم.

برداشت: انسان نمی‌تواند از عشق و احساس خود دور شود، چرا که اگر این کار را کند، نشانه‌ بی‌محلی و خطرناک بودن اوست. من به این حقیقت آگاه هستم.

برداشت: من به دور او مانند سایه می‌چرخم، هرچند بوی گل در ذهنش وجود دارد، اما من این را می‌دانم.

برداشت: با تلاش‌های بی‌نتیجه نمی‌توان به پیشرفت رسید، مگر اینکه از طرفی شوق و اشتیاق به انجام کار وجود داشته باشد. من به این موضوع آگاه هستم.

برداشت: نمی‌دانم هوس‌پرور، ستمگر و عاشق آزار، چه رنگی از رحمت و محبت و انسانیت دارد، اما می‌دانم که چنین است.

برداشت: عشق می‌تواند به قدری عمیق باشد که انسان را به مرز قربانی کردن خود بکشاند و در غیر این صورت، فاصله از محبوب بسیار سخت و تحمل‌ناپذیر خواهد بود.

برداشت: نمی‌دانم چه چیزهایی در ظاهر یوسف نهفته است که جان‌ها را به شدت تحت تأثیر قرار می‌دهد، اما می‌دانم که اگر خرد و فهمی وجود داشته باشد، باید به دنبال درک ارزش آن بود.

برداشت: روش عشق این است که به راحتی تسلیم و راضی باشی، در حالی که من می‌دانم که محبوبم بیشتر از من درگیر مشکلات و دشواری‌هاست.

برداشت: تنگنای خاک نمی‌تواند به اندازه‌ای که شیرینی و زیبایی قلم تو دارد، شیرین باشد. می‌دانم که نوشته‌هایت از جایی سرشار از شکر و لطافت آمده است.