غزل شمارهٔ ۵۵۷۲

برداشت: اگر آن محبوب بی‌نظیر از دل من بیرون بیاید، ده‌ها بهشت جاویدان از دستم می‌افتد.

برداشت: من همچون طوقی از پرنده‌ای در بیرون دروازه هستم، اگر آن سرو زیبای سرش را از گریبانم بیرون آورد، به زودی آزادم خواهد کرد.

برداشت: اگر در بهار جوانی، در زیر یک لباس قدیمی باشم، خزان همچون گلی زیبا، سر از گریبانم برمی‌آورد.

برداشت: اگر عمر من مانند غنچه‌ای در پرده‌ای بگذرد، زمانی که پرده کنار رود، رازهای پنهان زندگی‌ام از دلم فاش می‌شود.

برداشت: اگر معشوق من همچون کتان سر از گریبانم بیرون آورد، من صد چاک بر گریبانم می‌زنم.

برداشت: هرگز نخواهم گذاشت که زبانم علیه من و به نفع دشمنانم به کار بیفتد، مانند شمعی که از آتش خود در امان است.

برداشت: اگر به مکانی دور و ساکت بروم، مثل اینکه کوهی بزرگ و سنگین در آنجا وجود داشته باشد، وقتی که زمانش برسد، سر از درون خودم بیرون می‌آورم.

برداشت: اگر از دلتنگی مثل غنچه بخواهم که گرد دل بگردم، باغبان دور از من سر از گریبانم برمی‌دارد.

برداشت: اگر از زخم‌های خار، جایی برای پناه بنده بسازم، خارهای عمق وجودم سر از گریبانم بیرون می‌آورند.

برداشت: اگر مانند عیسی به آسمان بروم و خود را از فلک به بالا برسانم، ناگهان سرم از گریبانم بیرون می‌آید مانند سوزنی که در چشمی تنگ گیر کرده باشد.

برداشت: از غم و ناراحتی مثل غنچه به خودم می‌پیچم و درون خودم فرو می‌روم. اگر روزی دل من از درون شکوفه کند، حتی صد باغ گل هم نمی‌تواند احساساتم را نشان دهد.