غزل شمارهٔ ۵۵۷۱

برداشت: امروز دیگر خبری از جنون و دیوانگی نیست؛ زیرا معلم با محبت و ادب، این حس را در وجودم از بین برده و به من آموزش داده است.

برداشت: عزیز من، تو در دلم جای داری اما در دنیای فراموشی به سر می بری. من مثل گلی در زیر نور خورشید هستم، اما در کنار یادهایی که به فراموشی سپرده شده‌اند، قرار دارم.

برداشت: چگونه می‌توانم در جمع مردم مانند مگسی بی‌دعوت حاضر شوم؟ وقتی که من در خانه‌ی خود نیز به دلیل حیا، نمی‌توانم بدون دعوت به مهمانی بروم.

برداشت: آیا می‌توانم آرزو کنم که جسمم با یاد تو مرتبط شود؟ زیرا چشمان حسود در حال آسیب رساندن به قلب من هستند.

برداشت: در جهانی که پر از شلوغی و ناامنی است، من به درستی می‌توانم وضعیت‌ها و امور را بسنجم. در این بازار پرآشوب، سرنوشت و روزی من به خودم وابسته است و من به عنوان معیاری برای سنجش در این فضا وجود دارم.

برداشت: چشمانم از اشک تلخ پر شده و این اشک به اندازه‌ای دردناک است که اگر نمکدان بشکند، این حالت حیرانی و ناراحتی من تکان نمی‌خورد و همچنان ادامه خواهد داشت.

برداشت: اگر لبانی که به یاد حسرت و افسوس است را با دندانم آشنا کنم، در حقیقت دو برابر از سرنوشت در می‌برند و از نانی که می‌توانستم نصیبم شود، محروم می‌شوم.

برداشت: در خواب به یاد زیبایی‌های چهره‌اش گلی را در نظر داشتم، اما ناگهان از چشمانم پرید و خوابم را بر هم زد. صدای شگفت‌انگیز بلبل‌ها من را از خواب بیدار کرد.

برداشت: من مانند اسکندر به دنبال خضر نمی‌افتم؛ زیرا من خود همان خضر هستم که آب زندگانی‌ام، آب روی است.