غزل شمارهٔ ۵۵۷۰

برداشت: من به هیچ‌چیز دیگری در این میخانه دل خوش نیستم. من مانند خورشید که به روشنایی خود معروف است، با یک جرعه از این می سرمست می‌شوم.

برداشت: من در این باغ گل، همچون پروانه‌ای غرق در آتش عشق هستم و درد و گرمایی که در دلم هست، مشابه داغ لاله است. هیچ شمعی نمی‌تواند مانند من در این عشق بسوزد و این گونه به وجد بیاید.

برداشت: من از انتقادات و سختی‌هایی که به من می‌شود، همچنان شاد و سرزنده‌ام؛ مانند فردی که دیوانه است و بی‌خیال از همه چیز به کارهای خود مشغول است.

برداشت: من نگرش و دیدگاه خود را به جوانان تازه‌نفس دارم و در این عرصه‌ی علمی نمی‌خواهم به یادگیری‌های ابتدایی و کودکانه بپردازم.

برداشت: چرخِ فلک نمی‌تواند مانع عزم و اراده‌ی من شود، زیرا فرصتی برای هر کاری که به تلاش و همت مردانه نیاز دارد، ندارم و من مشغول کار خود هستم.

برداشت: از آبادانی، ترس و وحشت جان‌های سرکش بیشتر می‌شود؛ به همین دلیل، همیشه مشغول بازسازی این ویرانه هستم.

برداشت: من در قفس خود احساس آرامش می‌کنم، زیرا صیاد به من دلگرمی می‌دهد، نه مانند پرنده‌ای که فقط به آب و غذا فکر کند و سرگرم باشد.