غزل شمارهٔ ۵۵۶۹

برداشت: دل تو آرام و بی‌خبر است، نیازی به سوال درباره صبر و آرامش من نیست. بی‌قراری من همچون سنگی است که در چنگالی قرار دارد.

برداشت: به خاطر حجم زیاد شکایت‌هایی که در دل دارم و هرگز به زبان نیاوردم، زبانم مانند پسته‌ای سبز در دهانم دچار آسیب و تیزی شده است.

برداشت: اگر در مورد سختی‌های زندگی ساکت باشم، این به معنای رضایت نیست؛ از ناتوانی‌ام صدایی از لب جام به گوش نمی‌رسد.

برداشت: با نگاهی به تلاش و اراده‌ام، متوجه می‌شوم که خوشبختی و ثروت دنیا به سادگی به دست نمی‌آید، زیرا من با جدیت و دقت بر روی هدف‌هایم کار می‌کنم و آماده‌ام تا به دستاوردهایم برسم.

برداشت: من به زلف یار وابستگی‌های دیگری دارم و نه مانند پرنده‌ای هستم که دلش به هوس‌های تازه‌کاران خوش باشد.

برداشت: تنها یادگار مجنون من هستم و سزاوار است که عشق از نگاه غزالان، دامم را بسازد.

برداشت: چهره‌ام مانند آتش است و من هیچ آسایشی ندارم، زیرا تا زمانی که وجودم در حال حرکت و تکاپو باشد، نمی‌توانم آرامش پیدا کنم.

برداشت: شکست من هیچ نتیجه‌ای جز شکست خودم ندارد، دل سنگی هم از ناتوانی و ناامیدی من به تنگ آمده و ناله می‌کند.

برداشت: در آغاز عشق، گیج و سرگردانم و نمی‌دانم که در نهایت به کجا خواهم رسید.