غزل شمارهٔ ۵۵۶۸

برداشت: در این باغ هرچقدر هم که ناراحت باشم، اگرچه گل نمی‌خندد، من هم گریه نمی‌کنم.

برداشت: عشق باعث شده است که در چهره‌ام جلال و شکوهی داشته باشم. اما اگر این عشق از من جدا شود، مانند شمشیری که از دستم رها می‌شود، تنها یک مشت خاک خواهم بود.

برداشت: به خودم و جایگاهم در نظر دیگران اهمیتی نمی‌دهم. چه ارزشی دارد اگر با توجه به بزرگی و مرکزیت آسمان‌ها، فقط یک نقطه‌ی ناچیز و بی‌اهمیت باشم؟

برداشت: با وجود اینکه نی از خشکی بر من تأثیر می‌گذارد و افکار غمگینی را برایم به ارمغان می‌آورد، اما وقتی که خارهای مرطوب به سراغم می‌آیند، به یاد احساسات و دردهای کرخت‌کننده‌ام می‌افتم.

برداشت: اندیشه رفتن به ذهنم خطور نمی‌کند، هرچند که در برابر ناامیدی و چالش‌ها به مانند تکه‌ای چوب در وسط سیلاب قرار گرفته‌ام.

برداشت: من با زخم‌های سینه‌ام عشق را تجربه می‌کنم، چرا که مانند قفسی است که راهی به سمت گلی ندارد و تنها درد زخم‌هایم را به همراه دارد.

برداشت: من یک صیاد خوش اخلاق هستم که در این بیابان پر از خطر و وحشت، خون شکارم باعث می‌شود مشک عطرش بیشتر شود و در دل این بیابان جا گیرد.

برداشت: بلبل که دلش آزرده و ناراحت است، اگر بر روی گل بگذارد و مانند شبنم بر آن بنگرد، برایش سخت و سنگین نخواهد بود.

برداشت: من چرا باید به مانند صائب خود را سبز و شاداب کنم، در حالی که داستان دشمن خود را بازگو کنم؟ زیرا وقتی این کار را می‌کنم، همچون طوطی می‌شوم که زنگار بر آینه‌ی پاک من نشسته است.