غزل شمارهٔ ۵۵۶۷

برداشت: در اثر فریب و نافرمانی، وجودم پر از غبار و آلودگی شده است. آن‌قدر دلم تنگ و گدازان است که به هنگام مرگ، چون شمعی آب می‌شوم و احساس زیبایی مانند گل بر خاک دارم.

برداشت: در حالتی که در خواب نیستی و در روز قیامت حاضر هستی، از ترس اینکه ممکن است شرم و خجالت بر من غلبه کند، نمی‌توانم سرم را از خاک بیرون بیاورم.

برداشت: چرا باید پرنده‌ای که پر ندارد، نگران شمشیر شهادت باشد، وقتی که توفیق تو مانند شهپر اوست و جان بی‌باک من، در برابر این خطرات احساس ترسی نمی‌کند؟

برداشت: من نمی‌توانم از چهره‌ی زیبای کسانی که خود را پنهان کرده‌اند گل بچینم و دامن پاکم به خون بی‌گناهان آلوده نخواهد شد.

برداشت: هیچ کینه‌ای در دل من باقی نمی‌ماند، زیرا قلبم مانند آینه‌ای صاف است و نمی‌گذارم زنگاری بر آن بنشیند.

برداشت: من به چشم زخم و حسادت ستاره‌ها فکر نمی‌کنم، زیرا زخم من مانند بخیه‌ای است که صبح‌ها با نور و روشنایی باز می‌شود و از شدتش می‌کاهد.

برداشت: آسیا برای خرد کردن دانه‌ها به دور آن می‌چرخد و این چرخش ناشی از عشق نیست، بلکه به خاطر قانون طبیعت است که سرنوشت را رقم می‌زند.

برداشت: دندانم به خاطر مسواک زدن خراب شد و اکنون پشیمانم. ای کاش مسواک من به خوبی عمل می‌کرد.

برداشت: از کوه خستگی و غم دل من کمی آرام می‌گیرد، اما نه با نوشیدنی، معشوق و موسیقی، بلکه به شیوه‌ای دیگر.

برداشت: من مانند یک خار خشکی هستم که نمی‌توانم از دامن شب جدا شوم. هرگاه که کار به دامن مردم می‌رسد، به یاد خارهای نمناک خود می‌افتم.

برداشت: در این بیت، شاعر به بیان این موضوع می‌پردازد که گریه مانند مایعی است که می‌تواند آلودگی‌ها را بشوید و پاک کند. او اشاره دارد که گریه کردن در زمستان حالت خاصی دارد و ممکن است که به نوعی به پاکسازی دل و روح کمک کند. در واقع، این ابراز احساسات می‌تواند به دور کردن غم‌ها و آلودگی‌های درونی از انسان منجر شود.