غزل شمارهٔ ۵۵۶۶

برداشت: از شور و هیجان درونم، کلمات زیبا و برازنده‌ای به وجود می‌آورم. میخانه‌ی من، پر از معانی و رنگ‌های مختلفی است که در جام شراب خود می‌بینم.

برداشت: من در نیمه‌ی راه هستم و تا زمانی که به شمع‌های دیگران برسم، در حال چرخیدن و گشت و گذار هستم، چون من خودم همچون پروانه‌ای هستم که به خاطر نور شعله‌ی وجودم به این سو و آن سو می‌روم.

برداشت: حجاب بر نیکی‌های عمل من سایه انداخته است و سخن ‌گفتن من در خواب غفلت به شیرینی قصه‌های خودم تبدیل شده است.

برداشت: حلقهٔ دوستانهٔ گفتگو از خلوت مرا بیرون نمی‌برد، چرا که هر جا که باشم، مانند کمان، در درون خودم هستم.

برداشت: در اینجا شاعر اشاره دارد به اینکه از تنوع نعمت‌ها و لذت‌های زندگی که در اطرافش وجود دارد، بویی شبیه خون به مغز او می‌رسد؛ احساس می‌کند که در این مهمان‌سرا (دنیا) باید به چیزهای ساده و اولیه مانند آب و دانه (خوراک ضروری) قانع باشد. در واقع، او به نوعی از زرق و برق و لذایذ دنیوی دوری می‌گزیند و به زندگی ساده‌تر رضا می‌دهد.

برداشت: انسانی هستم که در اعتقاداتم مشخص نیستم و گاهی در مسیر ایمان و گاهی در مسیر کفر قرار دارم. برخی وقت‌ها به مکان‌های مقدس می‌روم و گاهی هم به مکان‌هایی می‌روم که به باورهای دیگر وابسته‌اند.

برداشت: من طعم تلخی را از جوی شیر تجربه کردم و خواب شیرین به تردید افتادم، مثل کسی که کوه کن است و از بازی کودکانه خود خجالت می‌کشد.

برداشت: اگر دیروز احساس سنگینی بار دل می‌کردم، اکنون می‌خواهم آن را سبک کنم. من خود را زیر بار تلاش و اراده‌ای قوی می‌دانم که به من قدرت می‌دهد تا بر دو عالم غلبه کنم.

برداشت: چون رنگ خون به مشکی تبدیل شد، دیگر امکان ندارد که دوباره به حالت خون بازگردد. بیهوده است اگر بخواهم دل دیوانه‌ام را اصلاح کنم.

برداشت: از کمبود زیبایی و با دل سوزان، عشق را در این مکان که وحدت است، به نمایش می‌گذارم. در اینجا هم شمع هستم و هم پروانه.

برداشت: اندیشه و خیال او چنان مرا در خود غرق کرده که حتی در تنهایی و دور از جمع نیز حس حضور او را می‌کنم.