غزل شمارهٔ ۵۵۶۵

برداشت: دو جهان از یادم رفت به خاطر آن معشوق زیبا که همه چیز را تحت تأثیر قرار داده بود و آنچه در اطرافم می‌گذشت، همه‌اش از یادم رفت.

برداشت: هرگز نمی‌توانم یاد آن قامت زیبا را از خاطر ببرم؛ حتی اگر در زندگی‌ام به خاک بدل شوم، آن خاطره فراموشم نخواهد شد.

برداشت: ای کاش می‌توانستم در این دنیا بدون نگرانی پرواز کنم و از غم‌های امروز فارغ باشم، اگر فقط می‌شد که آن‌ها را مثل فکر و اندیشه فردا فراموش کنم.

برداشت: اگر کسی از من دور شود، کم کم در یادها فراموش می‌شود. این دوری برای من عذاب‌آور است و من به خاطر این احساس خجالت و ناراحتی، در نظر دیگران نیز در حال فراموش شدن هستم.

برداشت: در تلاش بودم که از خودم جدا شوم و به روح و معنای بالاتر دست یابم، اما نمی‌دانستم که این فرآیند باعث می‌شود که من از جایی که بودم بلند شوم و احساس کنم که همه چیز را فراموش کرده‌ام.

برداشت: گرچه مانند گوهری در صدفی خوابیده‌ام و مدت زیادی در خواب بوده‌ام، اما از این خواب سنگین نتوانسته‌ام به دریا علاقه‌ای پیدا کنم و آن را فراموش کرده‌ام.

برداشت: اگر در من حتی یک ذره‌ از عشق یا احساس وجود داشته باشد، به مانند جرقه‌ای در سنگ باقی نخواهد ماند. به همین خاطر، من دلم نمی‌خواهد هوای عالم بالا را فراموش کنم.

برداشت: من نه از جایم خبر دارم و نه از مسیر، و نه از همراهانم چیزی می‌دانم. مانند کسی‌ام که در بیابان به دلیل سردرگمی فراموش شده است.

برداشت: به یاد من که در حضور کسی که فراموشکار است، خاطرات و تصاویری از من در ذهنش می‌آید؛ او با دلنگرانی و لطافت، زلف بلند و بی‌پروا را به یاد می‌آورد و من را فراموش نمی‌کند.

برداشت: در شرایطی که می‌توانم از جگر خودم مایه بگذارم و بی‌نیازی را تجربه کنم، اما وقتی به زیبایی او نگاه می‌کنم، تمام آن بی‌نیازی را فراموش می‌کنم.

برداشت: این سرفرازی و بلندی که در میان دور و برم دارم، به خاطر این است که آن سنگدل، مرا از دوستانم به کلی فراموش کرده است.

برداشت: با یک اشک می‌توان دعوی خون را از روی خاک پاک کرد. اما ای شمع بی‌پروا، فراموشم نکن و پس از گذشت زمان این موضوع را فراموش نکن.

برداشت: نیم من مانند دانه‌ای است در دنیای آفرینش، که در خاک فراموشان قرار دارد و باعث می‌شود که دنیا مرا فراموش کند.