غزل شمارهٔ ۵۵۶۳

برداشت: اشک من به دامن می‌چسبد و گریبان مرا پاره می‌کند. نمی‌دانم نسیم صبح چه پیامی در گوشم نجوا می‌کند.

برداشت: هنوز تحت تأثیر انتقادات و تهاجم‌ها بودم که مانند زنبورانی می‌بودند که سقف این میخانه را از جای خود بلند می‌کردند و مرا تحت فشار قرار می‌دادند.

برداشت: من مانند دریای پرگوهر هستم؛ وقتی که در گوش من تلاطم ایجاد می‌شود، می‌توانم تبدیل به سرمایه‌ای ارزشمند شوم.

برداشت: به زودی و با گذر زمان، به خاطر محبت و مهربانی ساقی‌ها، بار سنگین تزویر و نیرنگ بر دوش من گذاشته می‌شود و کشتی زندگی‌ام در حال آماده شدن است.

برداشت: از زمانی که در آغوش او را باز کردم، دیگر او به من بازنگشت، مثل اینکه قبله از خمیازه آغوش من دور شده باشد.

برداشت: من در آزار فکر خود در پی نغمه‌ای هستم که نتواند کنترل و هدایت هوش من را به دست گیرد.

برداشت: ای ساقی، این جام شراب را به کسی بده که از آن بهره‌برداری کند، زیرا من که در حال حاضر غرق در می‌گساری‌ام، ممکن است تا روز قیامت از این حال خارج نشوم.

برداشت: از خود نمایی و نمایش گرفتن برای دشمنانی که ارزش کمی دارند، پرهیز کن؛ زیرا من در ذات و جوهر خود به قدری باارزش هستم که مانند تیغ بر روی چمن خس می‌مانم.

برداشت: چشم او باعث شد که مستی و خوابم ادامه پیدا کند و از این رو، ناامیدی‌ام از بیداری در روز رستاخیز افزایش یافت.

برداشت: در کنار مادرم، آن کودک بدخلق را تصور می‌کنم که نمی‌تواند به خواسته‌های دو جهان دست یابد و به همین خاطر سکوت کرده است.