غزل شمارهٔ ۵۵۶۲

برداشت: در این بستان، هیچ سروی پیدا نشد که همراه من باشد. در نتیجه، زیبایی و درخشش چهره‌ام نتوانست محراب و آغوشم را روشن کند.

برداشت: هرچند که عمر من به پایان رسیده و در آغوش تو هستم، اما مانند گلی نشدم که یک بار هم به خوبی در آغوش تو ظاهر شوم، مانند آن سرو باریک‌اندام.

برداشت: تمام وجودم چون جامی است که در آن یک دهن خمیازه می‌آید. این خمیازه به خاطر یاد آن لبان است که از آنها می‌نوشم.

برداشت: انسان نمی‌تواند به هر داستانی مانند کودکان اعتماد کند. چشم من که به ارزش زمان آگاه است، در این صبح خاص به زیبایی و روشنی آن نگاه می‌کند.

برداشت: آتش شور و شوق در دل ما از عشق او به شدت شعله‌ور شده و به راحتی خاموش نمی‌شود، چرا که زیبایی و جذابیتش مانند لعل آبدار و درخشان است که نمی‌گذارد ما آرام بگیریم.

برداشت: من به بی‌وفایی عادت ندارم، مثل کسانی که در خاطرشان تنها هوس و آرزوهای خودشان را دارند و به دیگران اهمیتی نمی‌دهند. آنها مانند افرادی هستند که در دوره‌ای، بندگان را به بردگی می‌کشند و خودشان در بند خودخواهی و هوس‌هایشان گرفتارند.

برداشت: لبان جان‌پرور تو برای من آن‌قدر ارزش دارد که در روزهای سخت و تاریک، هیچ‌گاه فراموش نمی‌کنم که چقدر نیکو و محترم است.

برداشت: اگرچه می‌توانم بار سنگین زندگی را تحمل کنم، اما این کار برایم سخت است و دوست دارم کسی با محبت به من توجه کند و بر سرم دست نوازش بکشد.

برداشت: صائب به این فکر می‌کند که اگر ظرف‌های کوچکی برای ریختن شراب وجود داشته باشد، این ظرف‌ها چگونه می‌توانند باده را در خود جا دهند. او به شادی و سرور در میخانه‌ها اشاره دارد و می‌گوید که اگر خم‌های بزرگ شاداب باشند، این شراب در ظرف‌های کوچک نمی‌گنجد و به خوبی نخواهد جوشید.