غزل شمارهٔ ۵۵۶۱

برداشت: چنان قدرت و تسلط آن سرو زیبای قباپوش از من سلب شده که به نظر می‌رسد در آغوش من به حالتی سخت و بی‌حرکت مانند محراب در آمده است.

برداشت: از بوی خون دل، برای معشوقی زیبا و دلنشین، آب می‌سازم. هرچند که به ظاهر مانند لبه تیغ ساکت و بی‌صدا هستم، اما در دل از درد و شکایت پر هستم.

برداشت: زخم زبان‌ها و انتقادهای مداوم ناصحان باعث شده که جنون و دیوانگی من افزایش یابد. من دیگر آن دریای آرام و مطمئن نیستم که بتوانم دردها و مشکلات خود را پنهان کنم.

برداشت: من انسانی خاص و منحصر به فرد هستم که در دنیای آفرینش به گونه‌ای متفاوت و شگفت‌انگیز قرار دارم؛ جایی که زخم‌هایی که دیگران تجربه کرده‌اند، بر چهره‌ام نمایان است.

برداشت: من به خاطر کمبود محبت و احساس حیا، زبانم را بسته‌ام. من مانند دریا هستم که درون خود گوهرهای ارزشمندی دارد، اما به خاطر جوش و خروش خود، این گوهرها از دیده پنهان مانده‌اند.

برداشت: از بی‌نوایی آن یتیم، دامن دنیای احتمالات را می‌گیرم، زیرا اگر من هم به خاک تبدیل شوم، دیگر کسی بار من را بر دوش نخواهد گرفت.

برداشت: آسمان بی‌جهت تلاش می‌کند تا مرا پنهان کند، اما من مثل شمعی نیستم که بتوانم زیر یک سرپوش مخفی شوم.