غزل شمارهٔ ۵۵۵۹

برداشت: هرچند که با مردم آشنا هستم، اما همچنان احساس بیگانگی می‌کنم. حتی اگر در یک خانه باشم و مثل نور چشم برای دیگران مهم باشم، اما در درون خودم از آن‌ها جدا شده‌ام.

برداشت: خاک من که از گرد سرمه چشم غزالان به وجود آمده، باعث می‌شود که ارتباط من با دنیا و اطرافم فاصله بگیرد و هرگاه که با کسی آشنا می‌شوم، آن دنیا را نادیده می‌گیرم.

برداشت: آسمان با انحراف‌هایم مرا شکست و استخوانم را به جایی رساند که دیگر دلیلی ندارد در زندگی بی‌هدف بمانم.

برداشت: اگرچه من در کنار خود نشانه‌هایی از قدرت و موفقیت دارم، اما هنوز هم دلم و فکرم بی‌قرار و ناآرام است، مانند پرنده‌ای که همواره در حال پرواز است.

برداشت: اگر من از شدت غم و اندوه بیدار نشوم، چون اگر حالتی از زندگی و بقای واقعی داشته باشم، همچنان از دست سرنوشت‌های بد نمی‌توانم فرار کنم.

برداشت: جذابیت من مانند یک کمند است که کوهی از آهن را به خود بسته است و اگر من آهن‌ربا باشم، به راحتی از سوزن عبور نخواهم کرد.

برداشت: بهتر است که از این جمع خارج شوم و آستینم را بر افشانم، زیرا اگر بخواهم به دعا کردن به کمک دیگران بپردازم، این بار سنگینی بر دوش من خواهد بود.

برداشت: اگرچه سنگ هم در درد و ناله‌هایش صدا می‌دهد، من مانند سیلی هستم که بی‌صدا از کوه عبور می‌کنم و بار دردهایم را به دوش می‌کشم.

برداشت: با سپاس از خداوند، نتایج کارهایم باعث شد که به دنبال عواقب آنها نباشم و به فکر روز حساب نروم.

برداشت: قمار واقعی نیاز به مهره‌ای با معنا و قابل اعتنا دارد، اما من در شرایطی هستم که به این بازی نمی‌توانم بپردازم و به حالت بی‌اهمیتی فرو رفتم.

برداشت: من در برابر زیبایی گل، ارزش و آبرویی مانند شبنم ندارم، پس چرا باید در این دنیای زیبا و گلستان، چنین ذلیل و بی‌قدری به سر ببرم؟

برداشت: به خاطر نزدیک بودن به مشکلات، دیدن سیل و طغیان آب، غم و اندوه عمیق‌تری در دلم ایجاد می‌شود. جهانیان می‌توانند مانند عصا به من تکیه کنند، هم بلند و هم کوتاه.

برداشت: من با تواضع و فروتنی، به عزت و شأن دست یافته‌ام، به گونه‌ای که مانند خورشید هم در بالای سرم و هم زیر پاهایم هستم.