غزل شمارهٔ ۵۵۵۸

برداشت: من از دشمنان خودم بیشتر از آنچه از کافرها بترسم، می‌ترسم. دیگران از دشمنان خود می‌ترسند، اما من از خودم می‌ترسم.

برداشت: من نگران عواقب زندگی دنیایی هستم که تلخی‌هایش بیشتر از شیرینی‌هایش است و به همین خاطر می‌ترسم که دیگران نیز به آینده آن توجه داشته باشند.

برداشت: در اینجا بیان می‌شود که وقتی در مسیر زندگی به دنبال راهنمایی و پیشرفت هستیم، باید مراقب افرادی باشیم که ممکن است به ما آسیب برسانند. در واقع، برخی افرادی که در نقش راهنما ظاهر می‌شوند، ممکن است به جای کمک، باعث افت ما شوند. برای افرادی که به توکل و اعتماد به نفس اهمیت می‌دهند، این موضوع اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

برداشت: من از اینکه عزیزانم از این زندان پراسترس بروند، نگران هستم.

برداشت: دیوانگی سرکش من هیچ‌گاه به دستورات پیروی نمی‌کند و من از کسانی که مست و دور از عقل هستند می‌ترسم.

برداشت: دعای افرادی که در تنگدستی به سر می‌برند، قدرتی برابر با تقدیر شاهان دارد. اما من از مردم عادی و درویش‌تر می‌ترسم.

برداشت: در صبح، زمان خواب و بی‌خبری به پایان می‌رسد و افزایش گران‌فروشی آغاز می‌شود. من از موهای سفیدی که دارم می‌ترسم، چرا که نشانه‌ای از پیری و گذر زمان است.