غزل شمارهٔ ۵۵۵۶

برداشت: از جام بی‌خودی مانند لاله، مست و سرشار از شوق و انرژی از زمین بلند می‌شوم. مانند گل که از مهد غنچه بیرون می‌آید، با دلی پُر از احساسات عمیق و دردی که به دوش دارم، از جایم برمی‌خیزم.

برداشت: من نه مانند سبزه‌ای هستم که به خاطر تکبرش زیر پای من باشد، بلکه چمن از خاک خواهد رویید وقتی من از خاک بر خیزم.

برداشت: هر شمعی نمی‌تواند مرا مانند پروانه از جایم بلند کند، مگر اینکه با شعله‌اش مرا به حس زیبا وادار کند.

برداشت: بهتر است در شرایط سخت و ناامیدی، به جای تسلیم شدن و خاموشی، تلاش کنم و همچون آتش از میان مشکلات برخیزم.

برداشت: مانند شبنم، خود را در این باغ جمع کرده‌ام و می‌خواهم در اثر یک جاذبه کوچک از وجودم، به آرامی از اینجا برخواهم خیزد.

برداشت: من در این باغ به خاطر تواضع و فروتنی‌ام پیوندی دارم که باعث می‌شود خودم را جمع کنم تا بتوانم مانند یک تاک از زمین بلند شوم.

برداشت: در هر چیزی که به آن وابسته می‌شوم، آرامش و ثبات ندارم و مانند خون رقیق و ناپایدار، از آن جدا نمی‌شوم. در واقع، نمی‌توانم از مشکلات و سختی‌ها فرار کنم، هر چقدر هم که تلاش کنم.

برداشت: هیچگاه دل پاکم از کینه خواب آلوده نشده است، چون دعا از دل‌های خالص برمی‌خیزد.

برداشت: دل بی غم مثل زمین شوره است، و در آن، تخم پاکم نمی‌تواند به خوبی رشد کند. مانند آهی از سینه‌ای غمگین برمی‌خیزم.

برداشت: من نه از زنگ آوای گرانش ناراحت هستم و نه به خاطرها سنگین می‌شوم. سبک و آزاد هستم، مانند تصویری که از آینه می‌تراود و به سوی آگاهی می‌افتم.

برداشت: من همان ابر هستم که اجازه نمی‌دهم قطرات اشک در چشمانم جمع شوند، و از هر دریا که با این چشمان پر از اشک برخیزم، آب نمی‌ریزم.

برداشت: از حسادت بی‌قراران سوختم، ای کسی که چهره‌ات مانند آتش می‌درخشد! من هم مانند گیاه خوش‌سوز، از جای خود سریع بلند می‌شوم.

برداشت: من را برای نشستن در جمع شادمانی دعوت نکن، چون نمی‌دانم چه بر سرم آمده است. نه می‌توانم با روحیه‌ای خوب بنشینم و نه می‌توانم به راحتی بلند شوم.

برداشت: آسمان مرا مانند سبزه‌ای که زیر سنگی است، در فشار و محدودیت قرار داده است. اگر بتوانم از سایه و نفوذ ستاره‌ها و سیارات بالاتر بروم، به مقام بلندی دست پیدا می‌کنم.